Communiceren

Ooit deed een Amerikaanse journalist ‘onderzoek’ naar hoe tijdens de koude oorlog de regeringen van de toenmalige Sovjet Unie en de Verenigde Staten hun burgers inkijk verschaften in hun activiteiten. Conclusie: De machthebbers uit de USSR informeerden hun onderdanen mondjesmaat, waarbij de juistheid van dat handelen buiten kijf stond en kritiek daarop in de kiem werd gesmoord. De Amerikaanse administratie overstelpte de burgers met informatie vanuit de gedachte dat, als de waarheid al gevonden zou worden, deze als irrelevant kon worden weggezet. Deze laatste strategie lijkt ook in Suriname te worden toegepast. Nu eindelijk, na 30 jaar, de moordenaars lijken te worden ontmaskerd, vindt een parlementaire meerderheid dit kennelijk een bijkomstigheid. 

De wijze waarop Chroetsjov en Brezjnev over hun heldendaden berichtten, maakte dat de waarheid alleen kon worden geconstrueerd aan de hand van benoemingen in of verwijderingen uit politbureaus, het aantal publieke optredens en allerlei andere symboliek, zoals de vele onderscheidingen op uniformen en revers.

Dat dit in landen als Noord-Korea en China nog steeds het geval is, zal niemand verbazen. Dat dit ook in Nederland zijn intrede heeft gedaan, echter des temeer. Via telelenzen en twitter-berichten wordt het volk geïnformeerd over de gang van zaken in het Catshuis. Welke betekenis we daaraan moeten hechten, is aan deskundigen en journalisten. Wat moet ik met die beelden en tweets? zal een journalist van de Volkskrant hebben gedacht. Het feit dat Leers wordt betrapt op ongerijmdheden en weifelend optreden, moet Geert een doorn in het oog zijn. Dan kan het niet zo zijn - zo is zijn redenatie - dat hij dit niet in het Catshuis tot uitdrukking heeft gebracht. De reacties op dit stellige bericht op de voorpagina laten zich duiden! Drie vliegen in een klap. Leers, best wel een aardige man, zit weer wat vaster in het zadel en Wilders, och die is weer wat krassen rijker. En de Volkskrant heeft weer een met flink wat tekst opgemaakte openingspagina.

Ondernemingsraden hanteren die techniek al veel langer overigens. In plaats te vragen naar mogelijke personele consequenties in verband met een op handen zijnde reorganisatie, wordt de bestuurder geconfronteerd met stellingen als: Dat gaat natuurlijk weer ten koste van flink wat arbeidsplaatsen. En dan kan de ondernemingsraad zich na afloop van de overlegvergadering weer uitleven in het interpreteren van het antwoord…..