Gedogen

We hebben allemaal kunnen genieten van het debat over de begroting 2012. Na die schaamteloze voorstelling eerste schermutselingen kon ik de neiging (waarschijnlijk velen met me) niet onderdrukken om Van Dale open te slaan. Volgens dit naslag werk moet onder debat een ‘aan regels gebonden discussie’ worden verstaan. Omdat ik toch al bij de ‘d’ zat, ook meteen maar gekeken wat onder discussie moet worden verstaan: ‘bespreking waarbij deelnemers trachten door argumenteren de oplossing van een probleem te vinden’. 

Omdat mijn autoradio - vaak meer nog dan mijn ochtendkrant - me van nieuws voorziet, duurde het enige tijd voordat ik door alle commotie heen begreep dat die begroting is aangenomen. Oké,  enkele kleine wijzigingen daargelaten. 

Enfin, kort samengevat waren we getuige van een - elke discussie snoerende - namens de kiezer als enige de waarheid sprekende, steeds zijn standpunten herhalende, etikettenplakkende, gekozen volksvertegenwoordiger, tegenover collega’s met half gesnoerde monden (etiketten), in een poging een op basis van feiten gebaseerde - door de kiezer geaccepteerde - waarheid te formuleren, daartoe vergeefs op zoek naar de regels van de discussie, zich laten verleiden tot het door hen zo verfoeide gedrag. 

Hoe anders gaat het in medezeggenschapsland. Daar zoeken bestuurder en ondernemingsraad gezamenlijk naar oplossingen. Vertrekkend vanuit een gedeeld beeld van de situatie die aanpassing en verbetering behoeft en zich daarbij baserend op tevoren vastgestelde uitganspunten en beoordelingscriteria. Dat alles vanuit een gevoeld besef dat dit een belangrijke voorwaarde is voor het succes van de verandering. Heb ik dit nu gedroomd…. ?