Ijdelheid

IJdelheid

In de voorbereiding van de inhuldiging van onze koning en koningin werd niets aan het toeval overgelaten. Uiteraard werd ook de vorige inauguratie opnieuw bekeken en gewogen. Ik kan me voorstellen dat bij het aanschouwen van de toenmalige Commissie van In- en Uitgeleide, iemand vaststelde dat die doorelkaar heen schuifelden fractievoorzitters maar een rommelige en weinig betrokken indruk maakte. Dat moet toch beter kunnen, dacht de ceremoniemeester. Het eerste wat hij bedacht dat het makkelijker moet zijn om 4 mensen in het gareel te laten lopen, dan 11. Maar hoe kies je uit 150 Kamerleden? “Nemen we toch de twee langst zittende leden van elk van de kamers”, opperde iemand. Toen die optie met een vertegenwoordiger van het koninklijk huis werd besproken wees deze op de consequenties van die keuze: de toekomstige koning voorafgegaan door zijn grootste criticaster. De schrik sloeg om het hart van de dienstbare senator. Daar verzin ik wel iets op, bedacht hij. En verdomd, het vermaledijde Kamerlid kwam niet eens in de buurt van de nieuwe koning. ‘So far, so good’, zou je denken, ware het niet dat de bedenker van de list ‘zijn geheim’ niet voor zich kon houden. Het volk moest weten hoe goed hij zich van zijn taak had gekweten! Daar wist het Volkskrantjournaille wel raad mee.

Zo ook met de nieuwe directeur van een noodlijdend muziektheater. Nauwelijks in functie laat hij zich in een interview voorstaan op behaalde successen. Zich op de schouder kloppend vergat hij maar even dat elke geïnteresseerde lezer weet dat de programmering al ver voor zijn aantreden tot stand was gekomen. Zwarte cijfers ga je ook niet schrijven zonder dat medewerkers het veld moeten ruimen. Hoe ingewikkeld kan het zijn te bedenken dat de achterblijvers het zonder die collega’s hebben moeten klaren. Te bedenken dat het ook wel zonder hem zou zijn gelukt? Lastig, lastig. 

Hij vormt helaas geen uitzondering …….